"Ik heb bloed gekregen van een grappenmaker"

Ook bloed- of plasmadonor worden? Meld je aan en red een leven!

Zelf kan Sander het zich niet meer goed herinneren, dat hij de periode van zijn zevende tot zijn negende meer ín het ziekenhuis was dan daarbuiten. Maar zijn moeder Ingrid weet het nog als de dag van gisteren. "Het begon ermee dat Sander klaagde over pijn aan zijn benen en moeheid", vertelt Ingrid. "Ik dacht dat het misschien groeipijn was en besteedde er niet zo veel aandacht aan. Ik had nog een kind van 3 en een baby om te verzorgen en een hoop ballen in de lucht te houden. Achteraf heb ik me daar enorm schuldig over gevoeld. Sander werd op een gegeven moment echt ziek en zijn vader en ik dachten aan de ziekte van Pfeiffer. We gingen met hem naar de huisarts om bloed te prikken. 3 uur later stond de huisarts met de uitslag bij ons op de stoep. Toen wisten we dat het foute boel was."

Heel erg ziek

Sander had acute lymfatische leukemie (ALL), een agressieve vorm van bloedkanker waarbij de normale bloedaanmaak in het lichaam wordt verstoord. Daardoor krijgen patiënten bloedarmoede, infecties en bloedingen. ALL komt het meest voor bij kinderen en moet zo snel mogelijk behandeld worden. Ingrid: "Na het gesprek bij de oncoloog vroeg Sander aan mij: 'Mama, ben ik ziek of heel erg ziek?' Ik antwoordde: 'Zeg jij het maar.' Hij concludeerde: 'Mama, ik ben heel erg ziek.'"

“Ik nam me voor: Als dit allemaal voorbij is en Sander weer beter is, ga ik ook bloed doneren”

Grappenmaker

Sanders behandeling met chemokuren werd snel gestart. "De eerste drie maanden heeft hij meerdere bloedtransfusies ontvangen", vertelt Ingrid. "Rode bloedcellen maar ook bloedplaatjes, omdat zijn bloed niet goed stolde na het aanprikken. Iedere keer knapte hij zienderogen op. Ik weet nog dat hij een keer een heel slechte dag had met lage bloedwaarden. Na de transfusie was het een ander kind, hij maakte grapjes en had praatjes voor tien. 'Papa en mama,' zei hij, 'volgens mij heb ik bloed gekregen van een grappenmaker. Ik voel me zo vrolijk!' Meer woorden heb je toch niet nodig om het belang van bloeddonors duidelijk te maken?" Ingrid had vóór de ziekte van Sander nooit stilgestaan bij het donorschap. "Het was eigenlijk een ver-van-mijn-bedshow. Maar nu zag ik van dichtbij hoe belangrijk het is. Het redt letterlijk levens. Ik nam me voor: Als dit allemaal voorbij is en Sander weer beter is, ga ik ook bloed doneren."

Ernstige complicaties

Twee jaar lang leefde het gezin in onzekerheid. Sander weet zelf niet veel meer van die tijd. "Ik herinner me vooral dat ik ontzettend moe was en niet veel meer kon dan futloos op de bank tv kijken", zegt hij. Zijn moeder weet nog heel goed die keer dat hij midden in de nacht met ernstige complicaties op de IC werd opgenomen. Ingrid: "Sander kreeg hevige epileptische aanvallen van de chemokuur. Met de grootste moeite werden die aanvallen bedwongen. Die nacht hebben we echt de dood in de ogen gekeken."

BMW cabrio

Maar Sander kwam erbovenop, en na twee jaar was hij klaar met zijn behandelingen. Inmiddels is hij 20 jaar oud en herinnert niks nog aan zijn ziekte. "Ik heb nergens meer last van", vertelt Sander. "Ook mentaal niet. Wat dat betreft ben ik een nuchtere Groninger. Ik zit in het tweede jaar van de opleiding ICT op de Hogeschool in Groningen. Ik heb een bijbaantje als bezorger voor een supermarkt, ik sport graag en ben een enorme autofanaat. Toen ik ziek was, kochten mijn ouders een oude BMW cabrio. Op zware momenten gingen ze daarin met mij een rondje rijden, daar werd ik rustig van. Dus toen ik leerde autorijden, leefde ik enorm toe naar het moment dat ik zelf in die cabrio kon gaan rijden. Dat was echt geweldig. Ik realiseer me heel goed dat ik dat niet had kunnen doen zonder donors. Dan was het heel anders afgelopen met mij."

Belangrijke plek

Zijn moeder Ingrid hield zich aan haar belofte en meldde zich als bloeddonor bij Sanquin. "De eerste keer werd ik behoorlijk emotioneel", vertelt ze. "Ik dacht: Hier gebeurt het. Deze plek is voor ons zó belangrijk geweest. De medewerkers zagen mijn tranen en vroegen of ik wel zeker wist dat ik wilde doneren. ‘Ja!’, zei ik, ‘100% zeker!"

“Hier gebeurt het. Deze plek is voor ons zó belangrijk geweest” 

Omdat haar Hb na een paar keer doneren te laag werd, mag Ingrid tegenwoordig maar één keer per jaar bloed geven. Toch blijft ze trouw naar Sanquin komen. "Ik wil heel graag bijdragen aan andermans leven. Want je kan echt een lichtpuntje voor iemand zijn."