“Er is iemand die vandaag op jouw bloed wacht”

Ook bloed- of plasmadonor worden? Meld je aan en red een leven!

Saïma en Ludwig werden bloeddonor nadat hun zoon Joey zwaargewond raakte bij een auto-ongeluk en veel donorbloed nodig had. “We waren zo blij met alle hulp van donors. Nu doen we wat terug als dankjewel voor onze zoon.”

De eerste keer dat Saïma in de stoel bij Sanquin zat om bloed te doneren, dacht ze aan haar zoon Joey. In 2017 kreeg hij een ernstig ongeluk: hij werd in zijn auto aangereden door een vrachtwagen, stapte uit, waarna hij door een tweede vrachtwagen werd geraakt. “Ik weet zelf niets meer vanaf het moment dat ik werd aangereden”, vertelt Joey. “Ik heb 13 dagen in coma gelegen. Achteraf hoorde ik dat ik zo’n beetje alle botten in mijn lichaam had gebroken die je kunt breken: ruggenwervels, ribben, mijn benen op meerdere plekken. Mijn rechtervoet moest bijna geamputeerd worden, die hing nog aan één spiertje. Ik had hersenletsel en had ook heel veel bloed verloren.”

Een wonder

Zijn moeder Saïma weet nog goed hoe de politie aan de deur kwam om haar en de vader van Joey te vertellen dat hun zoon in het ziekenhuis lag en dat het kantje boord was. Saïma: “In het ziekenhuis hoorden we van de artsen dat Joey in coma lag en dat hij 6 liter bloed en plasma had ontvangen. Het is een wonder dat hij het ongeluk heeft overleefd.”

Na twee maanden in het ziekenhuis en een half jaar in het revalidatiecentrum kon Joey beginnen zijn leven weer op te bouwen. Ondanks zijn beperkingen – hij had 35 stukken metaal in zijn lichaam, een beschadigde knie en hersenletsel – lukte het hem om zijn oude werkzaamheden weer op te pakken. Hij werkt als zweminstructeur en heeft een eigen bedrijf in evenemententechniek.

Betere reden

“We zijn zó blij met de hulp die Joey van bloeddonors heeft gekregen”, vertelt zijn vader Ludwig. “Een tijdje na zijn ongeluk sprak ik een collega op mijn werk die vertelde bloeddonor te zijn. Toen besloot ik me ook weer als donor aan te melden. Ik heb het vroeger, tijdens mijn militaire dienst, gedaan. Maar eerlijk gezegd was mijn motivatie toen vooral dat je een dag extra verlof kreeg. De tweede keer had ik een veel betere reden: ik wilde mensen helpen, net zoals Joey is geholpen. Ik heb bloedgroep O-negatief, dus mijn bloed kunnen ze aan iedereen geven. Sanquin heeft me dan ook gevraagd vooral bloeddonor te blijven en niet over te stappen op plasma.”

Vingerprik

Zijn echtgenote Saïma ging een paar keer met hem mee naar Sanquin voor de gezelligheid, en besloot zich ook aan te melden. “Ik had wel wat te overwinnen”, vertelt ze. “Want altijd als ik in mijn vinger word geprikt – zoals tijdens elke keuring bij Sanquin gebeurt – heb ik daar drie dagen last van. Van het aanprikken in mijn arm om bloed te geven niet, gek genoeg. Alleen die vingerprik. Maar ik zeg dan steeds tegen mezelf: ‘Kom op Saïma, diegene die dit bloed ontvangt krijgt waarschijnlijk veel meer prikken dan jij en heeft het veel slechter dan jij.’ Ik ging vroeger als kind al mee met mijn vader, die ook donor was. Dan verkleedde ik me als verpleegster en genoot ik van de roze koeken. Dus ik had al een band met het donorschap, alleen die vingerprik hield me lang tegen.”

Voldaan gevoel

Saïma en Ludwig gaan zo vaak doneren als mogelijk is. “Laatst hoorde ik van een kennis die kanker heeft dat zij bloedtransfusies ontvangt”, vertelt Ludwig. “Dat wist ik niet, dat donorbloed ook aan kankerpatiënten wordt gegeven. Het geeft me een extra motivatie om te gaan, naast dat ik iets terug wil doen vanwege mijn zoon.” Saïma zou graag vaker geven dan de drie keer per jaar die zij mag doneren als vrouw. “Ik heb er echt totaal geen last van. Het geeft iedere keer een heel voldaan, tevreden gevoel om in die stoel te liggen.”

Samen doneren

Ook Joey wilde graag bloeddonor worden, maar mocht dat jarenlang niet omdat Sanquin toen nog de regel had dat ontvangers van bloedtransfusies automatisch werden afgekeurd als donor. Toen die regel werd afgeschaft (per 1 oktober 2024), meldde Joey zich direct aan als donor. “Sinds een jaar lig ik ook regelmatig in de afnamestoel. Ik zeg dan altijd: ‘Ik kom het bloed teruggeven dat ik heb gekregen.’ Want zo voelt dat voor mij. Meestal ga ik samen met mijn ouders, dat is altijd heel gezellig.” Saïma: “We leveren alle drie onze keuringsformulieren op hetzelfde moment in, zodat we hopelijk naast elkaar komen te liggen. Dan kunnen we op ons gemak alle familienieuwtjes doornemen.” Ludwig: “Het is een klein moment om iets terug te doen voor je medemens. Want er is iemand die vandaag op jouw bloed wacht.”