“Ik ben zo dankbaar dat mijn zoontje er nog is”

Ook bloed- of plasmadonor worden? Meld je aan en red een leven!

Veronique zag hoe haar baby Levi van vier maanden gered werd door donorbloed, na de diagnose acute leukemie. Ze werd daarna zelf bloeddonor: “Ik weet als geen ander hoe belangrijk het is.” 

Veronique en Arjen waren nog maar net ouders geworden, toen ze merkten dat hun zoontje Levi van vier maanden ineens minder begon te drinken. In eerste instantie leek er geen reden tot paniek. Misschien kwam het door de warmte, dachten ze. Maar tijdens een paar dagen weg naar Center Parcs met Veroniques ouders ging Levi verder achteruit. Hij dronk steeds slechter, huilde ’s nachts veel, kreeg koorts en reageerde niet op zetpillen. “Terugkijkend was het duidelijk dat er iets ernstigs aan de hand was,” zegt Veronique. “Maar op het moment zelf weet je het niet zo goed. We hielden wel contact met de huisarts en het consultatiebureau en toen we terug waren zei de huisarts: ‘Kom toch maar even langs.’ Hij schrok enorm toen hij Levi zag, want die was opvallend bleek.”

De diagnose

Na bloedonderzoek volgde al snel het verpletterende nieuws: Levi had acute lymfatische leukemie (ALL). Zijn lichaam maakte te veel witte bloedcellen aan, waardoor er nauwelijks nog ruimte was voor rode bloedcellen. Daardoor had hij ernstige bloedarmoede. ALL is levensbedreigend, kan plotseling ontstaan – al is het bij jonge baby’s zeldzaam – en moet direct worden behandeld. “Je wereld stort in als je dit hoort”, vertelt Veronique. Nog diezelfde dag werd Levi per ambulance met gillende sirenes naar het Prinses Máxima Centrum gebracht. “Hij was nog geen half uur binnen of hij kreeg al zijn eerste transfusie met rode bloedcellen. En daarna medicatie om zijn witte bloedcellen omlaag te brengen. Snel werd er gestart met chemotherapie.”

Rode lippen

In de periode daarna volgden meer transfusies, met zowel rode bloedcellen als bloedplaatjes. In totaal kreeg Levi er negentien in één jaar tijd. Voor Veronique werd snel zichtbaar wat die transfusies voor hem betekenden. “Als hij bloed had gekregen, werd hij een soort stuiterbal. Arjen zei dan: ‘Het lijkt wel of hij drie Redbulls op heeft.’ We merkten het ook aan zijn huidskleur. Wij konden de artsen altijd nog vóór het bloedonderzoek vertellen dat Levi weer aan een transfusie toe was. Zijn lipjes werden dan heel bleek. Na de transfusie werden ze weer rood.”

Leven in afzondering

Veronique vertelt hoe zij, Levi en haar man Arjen in een soort nachtmerrie terechtkwamen die twee jaar duurde: “Levi kreeg intensieve chemotherapie, soms meerdere kuren op een dag. Zijn weerstand was daardoor vrijwel nul. Als gezin leefden we daarom in afzondering. We hebben onszelf twee jaar lang praktisch opgesloten in ons huis, we zagen bijna niemand. We gingen niet naar verjaardagen, spraken niet met mensen af. Want een simpele verkoudheid kon voor Levi fataal zijn.” Arjen werkte in die periode zo veel mogelijk thuis, Veronique stopte helemaal met werken om voor Levi te kunnen zorgen. “Mijn enige uitje was een tocht naar het winkelcentrum. De muren kwamen op een gegeven moment wel op me af. En ondertussen moest mijn kind ook nog allerlei vreselijke medische behandelingen ondergaan.”

Iets teruggeven

Omdat Veronique zag hoe haar zoontje in leven werd gehouden door bloedtransfusies, besloot ze bloeddonor te worden. “Ik ben zo dankbaar dat hij er nog is. Ik weet nu als geen ander hoe belangrijk bloeddonors zijn.” De eerste keer dat ze zelf kwam doneren bij Sanquin viel alles haar mee. “Het was absoluut niet eng. Zo’n klein prikje in je arm is niks, vergeleken bij het medische traject dat Levi heeft doorgemaakt.” Terwijl ze in de afnamestoel lag, dacht ze terug aan alles wat Levi had doorgemaakt. “Het voelde echt goed om daar te zijn en iets te kunnen teruggeven.” 

Ruimte om te leven

Met kleine Levi gaat het gelukkig goed. Hij is nu 3,5 jaar en houdt van verven en puzzelen. Hij heeft door wat hij heeft meegemaakt nog moeite met een goed slaappatroon, waarvoor hij begeleiding krijgt. Maar vooral is er weer ruimte gekomen voor het gewone leven. “Levi kan af en toe een stoute peuter zijn, die zijn moeder graag plaagt,” zegt Veronique lachend. “Hij is een vechtertje, hij heeft heel wat tegenslag overwonnen.”

Als gezin genieten ze weer van kleine dingen: een wandeling, op visite gaan, of een tripje naar de kinderboerderij. En daarbij blijft één gevoel overheersen: dankbaarheid. Veronique: “Donors, dank je wel dat jullie zijn leven hebben gered.”