“Ik heb al 4 jaar cadeau gekregen”

“Het begon ermee dat mijn buik steeds dikker werd”, vertelt Cynthia (32). “Ik kreeg mijn broeken niet meer dicht. Dat was gek, want verder was ik niet aangekomen. Ik at bovendien gezond en bewoog veel: ik liep vaak met mijn hond in het bos en ging regelmatig naar de sportschool. Maar ik werd ook steeds vermoeider en kon mijn werk als ambulante begeleider in de jeugdzorg niet meer hele dagen volhouden.”

Onwerkelijke diagnose

Maandenlang werd ze door verschillende artsen onderzocht. Steeds werd maar niet duidelijk wat er met haar aan de hand was. Een gynaecoloog die aan endometriose dacht, stelde een uitgebreide MRI-scan voor. Daarmee kwam uiteindelijk aan het licht dat ze een tumor op haar eierstok had. Cynthia: “Het was heel onwerkelijk om die diagnose te horen. Ik was op dat moment 28 jaar oud. Op die leeftijd sta je er helemaal niet bij stil dat je kanker kunt krijgen.”

Overlevingsstand

Helaas bleek de kanker al in een vergevorderd stadium; Cynthia moest een zogeheten ‘debulkingoperatie’ ondergaan om zo veel mogelijk van het tumorweefsel te verwijderen. Een debulkingoperatie is een heel zware ingreep, met groot risico op complicaties. Cynthia: “Ze vroegen me vooraf of ik gereanimeerd wilde worden, mocht dat nodig zijn. Ik had voor mijn vriend en familie een boekje gemaakt met mijn uitvaartwensen, als ik zou overlijden tijdens de operatie. Ik was ook langs de notaris gegaan om wat dingen te regelen. Toch keek ik ernaar uit dat ik geopereerd zou worden. Ik was steeds zieker geworden, ik had hevige zenuwpijn gekregen in mijn linkerbeen omdat de tumor tegen een zenuw drukte. Ik kon nauwelijks meer bewegen en alleen in een bepaalde hoek zitten. Ik stond echt in overlevingsstand tot aan de operatie, die mij in ieder geval zou verlossen van de pijn.” 

Omdat de kans op bloedverlies bij de operatie heel groot was, werd er van tevoren al donorbloed passend bij Cynthia’s bloedgroep klaargelegd. Cynthia: “Dat bleek ik ook nodig te hebben: tijdens de tien uur durende operatie ben ik 2,5 liter bloed verloren en heb ik vijf eenheden donorbloed gekregen. Dat vind ik een heel bijzonder idee: doordat vijf donors vrijwillig bij Sanquin zijn langsgegaan om hun bloed af te staan, voor niets, heb ik de operatie overleefd.”

Cynthia leerde dat donorbloed ook vaak wordt gegeven aan patiënten van wie de bloedwaarden dalen door chemotherapie. “Ik heb het gelukkig zelf niet nodig gehad tijdens de chemotherapie die ik aanvullend op de operatie kreeg. Maar het is geweldig dat het wel klaar ligt, dankzij al die donors.”

Campingstoeltjes

Cynthia’s behandeling leek in eerste instantie succesvol. Mede doordat ze al een goede conditie had, verliep haar herstel voorspoedig. “Zo snel als het kon, ging ik met mijn vriend en onze hond wandelen in het bos. Mijn vriend nam campingstoeltjes mee, zodat ik af en toe kon rusten. Ik ging weer werken en sporten, ik ging weer wat van mijn leven maken.”

Verwachting

Maar twee jaar geleden kreeg Cynthia het nieuws dat de eierstokkanker terug was, en deze keer ongeneeslijk. “Ergens verwachtte ik het al”, zegt ze. “Ik wist dat de kans dat het terugkomt bij dit type kanker heel hoog is.” Opereren was geen optie meer voor haar, maar de artsen wilden wel een experimentele behandeling uitproberen van medicatie gecombineerd met hormoontherapie. Daar bleek ze gelukkig goed op te reageren. “Ik ben nu redelijk stabiel, het gaat best goed. Gelukkig kan ik nog steeds werken, wel op halve kracht omdat ik minder energie heb.”

Kleine momenten

Cynthia weet dat er een dag komt dat de behandeling niet meer aanslaat en ze echt uitbehandeld is. “Wanneer dat is, kan niemand zeggen. Het kan over een maand zijn, over een jaar, misschien langer. Ik plan niks vooruit en leef met de dag. Ik realiseer me dat ik door de operatie en het bloed van de vijf donors al vier jaar cadeau heb gekregen. Als donor kun je zó’n groot verschil maken voor iemand die het nodig heeft. Ik geniet van kleine momenten van geluk. Als ik op maandagochtend in de file naar mijn werk sta, ben ik blij. Dan denk ik: wat tof dat ik hier sta, want dat betekent dat ik me goed voel en naar mijn werk kan gaan. Je ziet het niet altijd, maar de wereld is zo mooi. Daarop focussen helpt me enorm.”