|
| Home | ● | Over Sanquin | ● | Actueel | ● | Contact | ● | Werkenbijsanquin | ● | Sitemap | ● |
|
Bloed
|
● |
Van bloed tot geneesmiddel
|
● |
De rijkdom van bloed
|
|
Literatuur
|
|
Filmfragmenten
|
| Exposés |
|
Bloed-links
|
De eerste bloedtransfusiedienst
| Terug naar Geschiedenis van de bloedtransfusie In oktober 1921 werd de eerste bloedtransfusiedienst van vrijwillige, onbetaalde donors gesticht. Dat kwam zo. Het comité van de Camberwell Division van de afdeling County of Londen van het Britse Rode Kruis was in vergadering toen de Honorary Secretary, Percy L. Oliver, een dringend telefoontje van King's College Hospital ontving met de vraag of iemand bereid was bloed af te staan voor een ernstig zieke patiënt. Oliver zelf en zes andere leden van het comité gaven zich onmiddellijk op, hoewel geen van hen iets van bloedtransfusies af wist. Eén persoon uit dit groepje bleek een geschikte donor en haar bloed werd aan de bewuste patiënt gegeven, met een gunstig resultaat.  Percy Lane Oliver(1879-1944), secretaris van een afdeling van het Britse Rode Kruis,stichtte in 1921 in Londen de eerste bloedtransfusiedienst met vrijwillige, onbetaalde donors. CLB Oliver wilde ervoor zorgen voortaan beter op zulke onverwachte verzoeken voorbereid te zijn. Samen met zijn vrouw richtte hij een organisatie op om donors te werven voor ziekenhuizen: dit werd de eerste bloedtransfusiedienst. Verder ging hij voordrachten geven over dit onderwerp: voor het Rode Kruis en voor verschillende ideële organisaties, zoals de padvinders, het genootschap van oud-strijders, de Young Men's Christian Association (YMCA), ambulancediensten en “religious, literary and social organisations of every description”. Expo 1: De vrijwillige, onbetaalde bloeddonor Oliver had één voorwaarde waarvan hij niet afweek: de donaties moesten vrijwillig zijn en werden niet betaald. Verder weigerde hij samen te werken met ziekenhuizen waarvan de chirurgen de slagader van de donor gebruikten bij de transfusie-operatie, een methode waarbij dit bloedvat werd beschadigd. Zijn grootste zorg gold het welbevinden van zijn donors. Het sociale aspect van het 'geven' van bloed kan dan ook worden herleid tot de persoon van Percy Oliver; in de meeste Britse ziekenhuizen was het daarvóór gebruikelijk de donors te betalen. Het Rode Kruis Hoewel het Britse Rode Kruis Percy Oliver's initiatief in 1926 officieel volgde, bleven de activiteiten van deze transfusiedienst beperkt tot Londen en omgeving. Het Rode Kruis heeft in het Verenigd Koninkrijk nooit een grote rol gespeeld bij de bloedtransfusie. In andere landen wel. Leden van het Britse Gemenebest, zoals Canada en Australië, richtten een met het Rode Kruis verbonden nationale bloedtransfusiedienst op – hetzelfde gebeurde later in Hongkong. Expo 2: Bloedtransfusie in Nederland en België Van het Europese continent kwamen deskundigen naar Engeland om het werk van Oliver te aanschouwen. Dr. H.S.C.M. van Dijk uit Rotterdam, overtuigd aanhanger van de ideeën van Percy Oliver, deed dat halverwege de jaren twintig. Enkele jaren later kwam de Noor August Schrumpf naar Rotterdam en hij nam het model mee naar Oslo. Op een internationale jamboree pikte de Deense padvindersorganisatie de ideeën van Oliver op om daarmee in eigen land bloedtransfusiediensten te organiseren. Via de padvinderij drong het idee ook door in Finland. Het Belgische Rode Kruis volgde het voorbeeld van Nederland en vestigde bloedtransfusiediensten in tal van steden. Ten slotte raakte ook het internationale Rode Kruis volop bij deze nieuwe activiteit betrokken en in 1936 stelde de Raad van Gouverneurs van de Liga van Rode Kruis Organisaties dat “de ontwikkeling van bloedtransfusie het Rode Kruis gelegenheid biedt tot een belangrijke aanvullende dienstverlening aan het publiek.” International Federation of Red Cross and Red Crescent Societies : www.ifrc.org |